fbpx

Mijn vriendin Charlotte zit aan m’n keukentafel. Ik check hoe het met haar is en ze begint te vertellen over haar huidige gemoedstoestand. Let’s introduce Charlotte: In de veertig. Moeder van een tienerdochter en ze is ondernemer. Ze coacht een op een. Maar dan wel een serieuze coach. Geen LOI-variant. Sophie traint directies en spreekt voor grote groepen. De afgelopen vijf jaar was ze ook nog voorzitter van een 3500 leden tellende organisatie. En bij die organisatie zit haar zittingstermijn erop. I.v.m. Corona liggen de groepstrainingen stil en spreken in het openbaar gaat ook even niet. Een op een coaching kan nog wel, ze doet er een aantal online maar ze mist het begeleiden van teams en haar plekje op het podium. En daarin voelt Charlotte zich incompleet. En financieel voelt dit ook ietwat incompleet. 

Maar kortgeleden is ze gevraagd door een andere grote organisatie; of ze directeur wil worden. De ultieme oplossing voor haar hedendaags leed zou je denken. En wat gebeurt er? Ze twijfelt. 

Want ze heeft eigenlijk zin om even te lanterfanten. Te lummelen. Hangen. Netflixen. Nadenken. “Want die Cortisol, vervolgt Charlotte, dat zit toch wel in mijn lijf hoor”. “Ik merk wel dat het minder wordt en ik weer rustiger word. Maar het is er nog niet uit”.

Een dag later ren ik een rondje door het bos en ga in gedachten nog even terug naar het gesprek van gisteren en analyseer daarbij mijn eigen cortisolspiegel. Die van het afgelopen jaar. 

Precies een jaar geleden zat ik strakker in mijn vel dan ooit. Mijn letterlijke vel dan. Mijn bedrijf had ik net verkocht en de tijd was aan mijn zijde. Ik reed van bokstraining naar mijn PT en van healthy lunch naar een wedstrijdloopje. Dit alles wel met een dagelijks wijntje hoor. Maar toch. Ik stuiterde door het leven vorig jaar. Was onrustig en wilde niets missen. 

Op 1 januari 2020 sprak ik mezelf streng toe; genoeg feestjes, wijn en social talk. Er moet gefocust worden. En mede dankzij Corona lukt me dat. Hele bedrijfsplannen rollen uit mijn pen en mijn eigen platform staat ineens online. Die feestjes zijn er momenteel even niet en mijn bokstrainingen zijn gecanceld. Ik sport nog wel maar plan dat zorgvuldig tussen mijn werk door als een extra pauze. 

En wat ik ineens inzie na het gesprek met Charlotte; mijn belachelijke onrust was cortisol! Grotendeels dan. Maar man man, wat een rusteloosheid. Ik word al moe als ik aan mezelf terugdenk. Ik kan nu wel stellen dat het stresshormoon uit mijn lijf is. Ik ben weer rustig, gefocust en stuiter niet meer. Dat duurde dus driekwart jaar. Maar hé, ik heb ook weer honger. Shit.

Die bijkomstigheid is weer wat minder fijn. Dag cortisol. Hallo 4kg erbij. Het wordt tijd dat ik weer mag boksen. Dan komt alles vast weer goed. Focus dus. En boksen. En af en toe een wijntje. 

Bekijk ook

  • Feestjesjas

    De jas van het moederschap zit me niet als gegoten. Zo, dat is maar gezegd.  Ik houd van feestjes. Alle soorten en maten. Ik kan er de hele …
  • Buggybumper

    Weet je wat zo gek is, stelt een vriend van me zonder kinderen. “Nou?” Vraag ik ietwat verstrooid. Nog niet heel super geboeid. “Dat moeders …
  • hallo

    roze muis